نشریه لنست در یکی از مقالات شماره اخیر خود به موضوع آسیب به انستیتو پاستور ایران پرداخته است. در این مقاله که با عنوان «آسیب به انستیتو پاستور ایران، امنیت سلامت منطقه را تهدید می‌کند» منتشر شده است، نویسندگان خواستار اقدام فوری جامعه جهانی سلامت برای بازسازی ظرفیت‌های این موسسه در حوزه تشخیص، پایش بیماری‌ها و تولید واکسن شده‌اند. این درخواست به عنوان پیام کلیدی این شماره از نشریه، روی جلد لنست رفته است؛ چرا که نویسندگان این مقاله معتقدند آسیب به انستیتو پاستور می‌تواند امنیت سلامت منطقه را تحت تاثیر قرار دهد.

در این مقاله correspondence که توسط «محمودرضا پورکریم»، «فلیپ لِمه» و «مارک فان رانست» پژوهشگران موسسه «ریگا» از دانشگاه کاتولیک لِوِن در بلرژیک؛ «محمد برزگر» از دانشگاه فناوری اوکلند در نیوزلند و «سایمون دلیکور» از موسسه ریگای دانشگاه کاتولیک لون در بلژیک و آزمایشگاه اپیدمیولوژی فضایی دانشگاه آزاد بروکسل منتشر شده، به نقش کلیدی انستیتو پاستور در مقابله با بیماری‌های عفونی، پایش اپیدمی‌ها و تولید واکسن در کشور و منطقه اشاره شده است.

در این مقاله با اشاره به سابقه ۱۰۶ ساله این انستیتو آمده است: «انستیتو پاستور ایران دارای آزمایشگاه‌های مرجع، بخش‌های تحقیق و تولید واکسن، پایش عوامل بیماری‌زا و تیم‌های واکنش به طغیان بیماری‌ها است. سازمان جهانی بهداشت (WHO) تأیید کرده است که به دنبال خسارات به وجود آمده از این حملات هوایی، انستیتو پاستور دیگر عملیاتی نبوده و قادر به ارائه خدمات بهداشتی نیست».

در بخش دیگری از این مقاله به فشارهای ناشی از تحریم‌های سال‌های اخیر بر نظام سلامت اشاره شده و عنوان شده است که «در جریان همه‌گیری کووید-۱۹ تحریم‌ها دسترسی به امکانات پایش ژنومی و سایر منابع حیاتی مورد نیاز برای آمادگی و پاسخ انستیتو پاستور را محدود کرده بود. تخریب کنونی یک تهدید کاملاً جدید ایجاد می‌کند: نه صرفاً اختلال، بلکه احتمال از دست رفتن یکی از ارکان اصلی یک نهاد سلامت عمومی».

تخریب انستیتو پاستور ایران عملکردهای کلیدی بهداشت عمومی را در منطقه مدیترانه شرقی مختل می کند.

در مقاله ای که در شماره جدید مجله بین المللی "مدیریت سیاستگذاری سلامت" توسط نویسندگانی از 8 کشور منتشر شده است آمده است:

• تخریب سیستماتیک زیرساخت‌های دانشگاهی، بیش از دو دهه است که در سراسر منطقه مدیترانه شرقی به امری عادی تبدیل شده است. این دکترین از طریق دو روش انجام شده است: ترور هدفمند محققان و تخریب فیزیکی موسسات. مؤسسات دانشگاهی یک عامل ساختاری بالادستی و متمایز از سلامت جمعیت را تشکیل می‌دهند که تخریب آن حمله به سیستم‌های بهداشتی است، نه صرفاً به آموزش.
از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، حملات هوایی ایالات متحده و اسرائیل ۳۲ دانشگاه ایران را ویران یا آسیب رسانده و حداقل ده استاد و ۶۰ دانشجو را کشته است. 

• این حملات هوایی به انستیتو پاستور ایران که در سال ۱۹۲۰ تأسیس شده و به عنوان یک مرکز همکارسازمان بهداشت جهانی نیز فعالیت می‌کند و سهم عمده‌ای در توسعه واکسن، پایش بیماری‌های عفونی و تحقیقات بهداشت عمومی در سراسر منطقه مدیترانه شرقی سازمان بهداشت جهانی داشته است، نیز آسیب جدی وارد کرد. تخریب انستیتو پاستور ایران، که توسعه واکسن منطقه‌ای و ظرفیت تحقیقات بهداشت عمومی را تثبیت کرده است، می‌تواند عملکردهای کلیدی بهداشت عمومی را در سراسر منطقه مدیترانه شرقی مختل کند.
آزمایشگاه‌های تخریب‌شده چیزی بیش از زیرساخت‌های فیزیکی را از بین می‌برند: آن‌ها برنامه‌های تحقیقاتی در حال انجام، مجموعه‌ نمونه ها، دانش سازمانی، ظرفیت نظارتی، حافظه سازمانی و روال‌های انباشته‌ای را که نمی‌توان آن‌ها را صرفاً از طریق انتشارات بازسازی کرد، از بین می‌برند.

• اگر جامعه جهانی از طریق سازوکارهای بین‌المللی این چرخه را متوقف نکند، ما در معرض خطر از دست دادن اقتدار اخلاقی برای توسل به این حمایت‌ها در هرگونه درگیری آینده قرار می‌گیریم. حقوق بشر، از جمله حقوق آموزش، علم و سلامت، قابل مذاکره نیستند. حفاظت از آنها مسئولیت جمعی ماست. این مسئولیت نه تنها محکومیت، بلکه صراحت، ثبات و اقدام مشخص را می‌طلبد.

لینک مقاله: https://www.ijhpm.com/article_4871.html