ویروس عامل این بیماری از طریق حیوانات آلوده (مانند خفاش‌ها) یا غذای آلوده به بزاق، ادرار و مدفوع حیوانات آلوده به انسان منتقل می‌شود. این بیماری می‌تواند از طریق تماس نزدیک با فرد آلوده مستقیماً از فردی به فرد دیگر منتقل شود. 
در سال 1999، اولین بار بیماری نیپا بعد از یک طغیان در خوک ها و انسان ها در مالزی و سنگاپور شناسایی شد.
طغیان های نیپا تنها در بنگلادش، هند، مالزی، فیلیپین و سنگاپور گزارش شده است. اما خفاش های میوه خوار ناقل ویروس نایپا در تمام آسیا، اقیانوسیه جنوبی و استرالیا وجود دارند. 
26 ژانویه 2026 توسط مقامات هند، دو مورد بیمار مبتلا به نیپا در بنگال غربی که هر دو از پرسنل یک مرکز بهداشتی بوده و در اواخر دسامبر 2025 با هم درتماس بودند گزارش شده است. 
همچنین در تاریخ 3 فوریه 2026، یک مورد مرگ تایید شده عفونت ویروس نیپا از بخش راجشاهی بنگلادش به سازمان بهداشت جهانی گزارش شد که این بیمار سابقه سفر نداشته اما سابقه مصرف شیره خام خرما را داشت. 
در حال حاضر هیچ دارو یا واکسن مجاز برای بیماری نیپا وجود ندارد. 
سازمان بهداشت جهانی خطر ناشی از بیماری نیپا را در سطح محلی متوسط و در سطح ملی، منطقه‌ای و جهانی کم ارزیابی می‌کند.

لینک خبر در وبدا